عشق بدون علاقه مندی به رشد روحی هرگز بالنده و رشد دهنده نخواهد

 بود .

عشق حقیقی مستلزم تغییر خود است ... اما این تغییر به معنای فدا کردن

 خود نیست بلکه باید باعث بسط و توسعه خود گردد .

عشق یک احساس نیست . عشق جنبش و فعالیت است . عشق اصیل

 مستلزم تعهد و به کار گیری خرد است .

عشق واقعی احساسی نیست که ما را از خود بی خود کند بلکه تصمیم و

 انتخابی است که از تفکر و تعهد ناشی میشود .

عشق اصیل فعالیتی در جهت سرشار کردن مجدد خود است و در حقیقت

 چیزی بیش از این است .

عشق اصیل خود را تحلیل نمی برد بلکه موجب گسترش خویش می گردد .

 خود را تهی نمی کند آن را سرشار میکند .

وقتی خود را گسترش میدهیم به حیطه ای جدید و نا آشنا گام می نهیم ...

 به خودی جدید و متفاوت تبدیل می شویم ... کارهایی میکنیم که پیش از

 این به انجام دادن آنها عادت نداشته ایم . تغییر میکنیم .

تجربه تغییر در ما تولید ترس میکند . اما اگر قرار باشد تغییر کنیم راهی برای

 فرار از ترس وجود  نخواهد داشت ...

شجاعت به معنای نداشتن ترس نیست . بلکه اقدام به عملی با وجود ترس

 است . یعنی حرکت به سوی ناشناخته ها ـ آینده و مبارزه با مقاومتی که

 زاده ترس است  .

رشد روحی و بنابراین عشق معمولا مستلزم شجاعت و خطر کردن است .

عشق در آغاز نیازمند نیروی عاطفی است . ما فقط می توانیم کسی یا

 کاری یا چیزی را دوست داشته باشیم که به گونه ای برای ما مهم باشد .

 اما خطری که در نیرو گذاری عاطفی ما را تهدید میکند از دست دادن آن

 موجود یا شخص یا کار و یا طرد شدن از سوی آن است .

اگر دست دوستی به سوی انسانی دیگر دراز کنیم - اگر به کاری که مورد

 علاقه ماست دست  پیدا نکنیم و ... این خطر وجود دارد که به آن نرسیم و

 ما را دردمند تر از گذشته تنها به حال خود رها سازد .

هر موجود زنده ای چه انسان - حیوان و گیاهی را دوست داشته باشیم

 روزی می میرد .

به هر کسی اعتماد کنیم ممکن است ما را برنجاند .

به هر کس متکی شویم روزی پشت ما را خالی خواهد کرد .

بهایی که برای نیرو گذاری عاطفی باید بپردازیم " رنج " است ...

اما نیرو گذاری عاطفی صرف عشق نیست . عشق بسیار متعالی تر از نیرو

 گذاری عاطفی است .

اگر کسی مصمم است با خطر رنج روبه رو نگردد و در دایره ای محدود و امن

 خود را قرار دهد در ابعاد گوناگون رشد نخواهد کرد .

اما چاره ای جز انتخاب این راه وجود ندارد ... مگر زندگی نکردن پویا و یا اصولا

 زندگی نکردن را انتخاب کرده باشیم .

 به قول ناپلئون : زندگی جنگ است و بس . در حقیقت زندگی یک میدان

 مبارزه است و باید با سختی های زندگی جنگید تا پیروز شد .

لذت زندگی در جنگیدن و تسلیم نشدن و پیروز شدن است . نه خود را به

 طوفان حوادث سپردن .

ماهیت زندگی تغییر است . زندگی خود نوعی خطر کردن است . بنابراین ما

 هر قدر عاشقانه تر زندگی کنیم در معرض مخاطرات بیشتری قرار خواهیم گرفت .

زمانی که حقیقتا عاشقیم مفاهیم را با قدرت بیشتری درک میکنیم که

دیگران از درک آن عاجزند .

عشق ورزیدن این خطر را دارد که محبت ما بی جواب بماند . اما این واکنش

 نگران کننده نیست .

ما مهر می ورزیم چون از این کار لذت می بریم ... نه اینکه منتظر دریافت

 پاسخ هستیم .

 محبتی که توقع جبرانش را داشته باشیم عشق اصیل و واقعی نیست .